buduvarseninmi

unuttuğun bir şey var. dünya hayatı böyledir ama biz dünyayı da ahireti de, her iki tarafı da ciddiye alırız. buraya eğlenmeye ve oyunlar oynamaya gelmedik. bu yüzden yorgunuz. fakat yorgun ölmeyeceğiz.

“burasını çocuklarımla birlikte eker biçerim. bu iş üç büyük kötülük olan can sıkıntısını, ahlaksızlığı ve yoksulluğu bizden uzak tutar.”

çünkü bir gün ”böyle olmasaydı da yine böyle olurdu.” derler. işin içinden çıkamadığın her zaman bir hoca dikilmeyebilir evinin salonunda. bir silah lazım diye boşuna demiyorum. arada bir sıkman lazım kaldırıp kolunu. polissen de siktir git değilsen de siktir git. polis olmak kolaydır, hoca olmak zordur. ama günün sonunda her ikisi de okkalı bir küfrü…

ne olduysa özür dilerim. ne olmuyorsa deniyorum.

– kendi ibanını kullanan nadir insanlardanız nado+ biz ahlaklı insanlarız abi

bir tek seni mi çizdiler sanıyorsun? ondan önce de ne söylüyorsan değil, ne anlıyorsa oydu zaten. çünkü bir gün seni de öldürecekler, fakat sen ve sevdiklerin bunun cinayet olduğunu bileceksiniz. yine de yalnızca insanlar ölür, diğerleriyse telef olur. üzülme, sen her zaman iyi bir insandın.

dünya bundan yüzyıllar önce yanlış yola sapmışken, yalan gerçek diye belleniyorken, herkesten yalancı olması isteniyorken bunu anlayabilir misiniz hiç? örnek ortada işte, ömrümde bir kez içten davranacak oldum, hepiniz budala yerine koydunuz beni: seviyorsunuz, ama budala da sayıyorsunuz.

şehri büyük bir öfke ve korku ile dolaşırken gördüğümüz hınç, şahit olduğumuz ve alışmak tehlikesiyle karşı karşıya kaldığımız bu şeytani hırs, içinde kaldığımız ve bazen dışardan baktığımız bu utanç tablosu bizi günbegün kaçıp gitmeye zorluyor. çünkü bu yeryüzünde utancın kendisine iyi geldiği bir ademoğlunu bile bulamazsınız. buna alışanlar da dahil. bir insanın utanç dolu bir…

– şimdi söyle bana bunca zaman ne için yaşadın?+ ezik büzük, kırışmış bir hayat için.– öyleyse neden düzeltmiyorsun?+ tutamıyorum köşelerinden.

diyelim ki kaçıp kurtuldunuz, şurada bir süre daha hayatın tadını çıkartırsınız. hepsi bu.